تولدم مبارک

مطلبی از بهترینم

حکایت کشور ما

ورقه های دست چین شده . . .

بوی مدرسه . . .

بوی تازه کاغذ کاهی دفتر . . .

طعم لذیذ لقمه ی پنیر و گردو مامان  . . . 

ایده هایی که تو راه مدرسه با خودت در میان می ذاری که به احتمال خیلی زیاد همشونو فردا فراموش کنی.

دنبال کردن سرویسای دخترانه تا اولین پیچ به امید لبخند زدن یکیشون بهت. . .

استرس اولین برخوردت با معلم که شاید تو رو یه دانش آموز خاص فرض کنه . . .

با دقت نوشتن اولین صفحه دفتر تا یکدفعه بدخط نشه . . . 

استرس شبای امتحان . . . 

شادی چسبوندن آدامس به زیر صندلی های تازه رنگ شده . . .

شادی نوشتن شعار روی دیوار های سفید مدرسه . . .

بازگشایی مدرسه ها برای همه دانش آموزای کاغذی مبارک !!!!

روحم به من پند داد

 روحم به من پند داد، پس به من آموخت دوست داشتن آنچه مردم از آن نفرت دارند و آشتی دادن با آنجه به ان کینه می ورزند.  و بر من روشن کرد که عشق امتیازی در عاشق نیست، بلکه در معشوق است و قبل از پند روحم، عشق در من همچون خطی دقیق و سخت میان دو میخ چوبی نزدیک به هم بود. اما اینک به هاله ای تبدیل شده است، که اول آن اخرش است و آخر آن اولش، که همه موجودات را در بر می گیرد و کم کم بزرگ می شود تا همه آنچه را که موجود خواهد شد در بر بگیرد.

روحم به من پند داد که زیبایی پوشیده با شکل و رنگ و پوست را ببینم و خیره شوم به آنچه مردم آن را بد می دانند تا برای من خوب به نظر آید. اما پیش از آنکه روحم به من پند دهد، زیبایی را شعله هایی لرزان میان ستون های دود می دیدم که نابود می شد، پس چیزی جز آنچه که شعله ور بود را نمی دیدم.

« جبران خلیل جبران »

زندگی . . .

زندگی رسم خوشایندی است

پرشی دارد اندازه عشق،

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است

« سهراب سپهری »

دفتر نقاشی . . .

دلم یه دفتر نقاشی می خواد که توش پر از مهر های صد آفرین باشه . . .

راز

سالی که نکوست از بهارش پیداست

آزادی شهر از حصارش پیداست

از کینه ی چوبه های دارش پیداست

فردای من و تو باز هم تاریک است

سالی که نکوست از بهارش پیداست

(سید مهدی موسوی)